Bloemen gevlochten in ijs
verstild gevormde koude.

Ze maakten eerst een lange reis

maar ieder is cum laude.

 

Uniek dwarrelen ze neer

een wereld in zichzelf.

Veranderen de sfeer

schoonheid op ieders erf.

 

Ze slokken alle vuilnis op

de stilte omarmt ons allen.

Een vredeswens bij elke klop

je hoort hem echt niet vallen.

 

Ach mag de wereld maagdelijk zijn

zijn sporen weer verliezen.

De mensen geven zoveel pijn

tellen slechts nog de deviezen.

 

©   Thea

 

 

 

En al de woorden worden vragen

in vlagen, gedragen door de wind.

Over verre weidse dalen dwalen
huppelen, gelijk een spelend kind.

 

Soms even weer te horen, herboren

gelach dat even leven vind.

Het loeien gaat verloren en zacht

verliest het van die kracht.

 

Want het brengt ons weer naar morgen

weids gedragen en geborgen.

 Door je wolken strijd je altijd weer

om het zonlicht zonder zeer.

 

Ontwaak mijn stille vaste vriend

die dikke druppels niet verdiend .

Laat, al is het maar heel even

mijn stem naar mooie oorden zweven.

 

©Thea

 

Ik zet nog een paar foto's van Hellenthal, waar we
even waren afgelopen zondag.

 

 

Als onmacht eindelijk woorden vormt,

na ongemeen veel dagen.

Dan lijkt het of het buiten stormt,

niets blijft om te behagen.

 

Het bruist heel ongecontroleerd,

de stem slaat stukken over.

Vaak niet eens gefundeerd,

want hartepijn is ook een eerrover.

 

De mens kan hier maar moeilijk tegen,

de pijn gilt onverwacht.

Was het maar nog uit te vegen,

dat ene woord heeft meer gebracht.

 

Daar ging je dan opeens te ver,

je liefde pleegde moord.

Een uitgebluste ster,

niets meer van leefaccoord.

 

Laat zakken wat je hebt gehoord,

ook jij zij foute dingen.

Heel veel wat in woede wordt verwoord,

weet slechts in onmacht te ontspringen.

 

©Thea

 

We hebben herfst, ik laat er iets van zien....

 

 

 

Ken je het ?

 Het weggesmeten voelen,

zomaar gevoel dat diep kruipt.

Zonder pardon blijft het woelen,

tot je er haast in verzuipt.

 

Zoveel gegeven,

maar dat telt niet meer,

Omdat het vandaag is vergeten,

mens dit doet zeer !

 

Maanden werden jaren,

na uren van hulp.

Steeds meer willen sparen,

jijzelf werd tot pulp.

 

Nu draagt je de stilte,

de onmacht krijgt kracht.

Dit is niet wat je wilde,

jij voelt slechts de onmacht.

 

©Thea

 

Een meer dan recent gedichtje, kort, maar zo gevoeld.

 

 

 

dat nooit meer schaduw raakt.

Geen woorden zijn gebleven,

herinneren draagt ver.

Maar liefde ooit gegeven,

verandert nu tot ster.

 

Ik zal je nachtelijk begroeten,

knipperend naar tegenlicht.

Vol tranen die nog lopen moeten,

tot machteloosheid is gezwicht.

 

De tijd zal mij wel verder dragen,

tot aanvaarden werd bereikt.

En ik dan heel stil kan vragen,

werd jou vrede aangereikt ?

 

Je naam staat in mijn hart geschreven,

geen jaren tellen meer.

Nog even zal ik zo verder leven,
waarna ik je einde accepteer.

 

©Thea

 

Het gaat goed met mij hoor, ik neem enkel de vrijheid een langere pauze te hebben, al zit ik dagelijks net zo goed uren aan deze p.c.

Maar ik speel Farm Ville , en Farm Town ( Facebook), en geniet gewoon van de opdrachten en het bezig gehouden worden zonder te denken. Vaak betekend het zelfs stress, maar we lachen ons een breuk !

Veel bekenden trof ik er, we hebben dus veel bij te praten tussen de bedrijven door, heel gezellig .
Vergeten ben ik jullie niet , echt niet, maar dit is even nodig....

En we plaatsen nog enkele foto's om de boel

 

 

In het holst van de nacht,

gaan er dromen verloren.

Het diep zwarte sluipt zacht,

kan idealen vaak smoren.

 

De einder is vaag,

je lichaam traag.

En donker heerst alom,

verlang dan zo naar de zon...

 

Die eindeloos ver lijkt te wonen,

ik zie slechts de maan.

Tanend alsof hij lijkt te schromen,

het geluk heeft afgestaan.

 

Maar ook de diepste nacht verdwijnt,

 als de schemer ontstaat.

Daglicht in donkerte doorschijnt,

het licht dan mijn einder bestraat.

 

Ik zie nu weer leven

en pluk dan mijn deel.

Nu niet meer beven,

 dit daglicht is veel...

 

©Thea

Ik hoop dat jullie een fijn weekend krijgen, ze melden een beetje nazomer, dat kan nooit verkeerd zijn.

 

 

Woorden ,

zinnen die je doordringen willen.

Monotoon,

herhaald tot je ervan baalt.

 

Uren dagen en weken,

steeds dezelfde preken.

Maar ze hebben geen ziel,

omdat je voor de trip viel.

 

Niet met rede te vangen,

in je hoofd spelen slangen.

Zucht die je niet overwon,

zo blijft er geen horizon.

 

Er regenen tranen uit je ogen,

een stortbui die niet is te drogen.

Geen zonneschijn in het verschiet,

omdat jou wereld geen regenboog ziet.

 

 

Draaiende waarheid die er geen is,

omdat ik bij alles de ziel mis .

Het blijft nietszeggend gebral,

verwacht dus maar geen bijval !

 

©Thea